أَرْبَعةٌ فِى سَقَرٍ أُودِعُوا * لَيْسَ لَهُمْ مِنْ قَعْرِهَا مَطْلَعُ ( 48 ) وَ رَايَةٌ يَقْدُمُهَا حَيْدَرٌ * وَ وَجْهُهُ كَالشَّمْسِ إذْ تَطْلُعُ ( 49 ) غَداً يُلَاقِى الْمُصْطَفَى حَيْدَرٌ * وَ رَايَةُ الْحَمْدِ لَهُ تُرْفَعُ ( 50 ) مَوْلًى لَهُ الْجَنَّةُ مَأْمُورَة * وَ النَّارُ مِنْ إجْلَالِهِ تَفْزَعُ ( 51 ) إمَامُ صِدْقٍ وَ لَه شِيعَةٌ * يَرْوَوْا « 1 » . مِنَ الْحَوْضِ وَ لَمْ يُمْنَعُوا ( 52 ) بِذَاكَ جَاءَ الْوَحْىُ مِنْ رَبِّنَا * يَا شِيعَةَ الْحَقِّ فَلَا تَجْزَعُوا ( 53 ) الْحِمْيَرِى مَادِحُكُمْ لَمْ يَزَل * وَ لَوْ يُقَطَّعْ أَصْبَعًا أَصْبَعُ ( 54 ) وَ بَعْدَهُ صَلُّوا عَلَى الْمُصْطَفَى * وَ صِنْوِهِ حَيْدَرَةَ « 2 » الاصْلَعُ ( 55 ) توضيحى دربارهء قصيدهء سيّد حميرى سيّد إسمعيل حِمْيَرى كه معاصر حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام بوده است ، در اين قصيده به روش و سبك قصيده سازان فنّ بلاغت و فصاحت عرب ، كه چون بخواهند بر أيّام گذشته و عمر بر باد رفته و كاميابىها و لذّت و سرورهائى كه در مقام محبّت داشته‌اند و فعلًا دستخوش زوال گرديده است ، تأسّف خورند و آن حالات خوش و بهجت‌ها و سرورها و تعشّق‌ها را بطور تفصيل بيان كنند ؛ أوّلًا منزل آن محبوب و مطلوب را به وادى قَفْر و خشك و بدون آب و گياه ، و منزل خراب و از پى درآمده و از سقف فرو ريخته

--> بنا بر ظاهر عبارت بايد مضجعًا به نصب بوده باشد و ليكن چون در نسخه اين‌طور آمده بود ، ما همينطور آورديم . ( 1 ) ، رَوِىَ : سيراب شد از آب . ( 2 ) حيدر و حيدرة : شير را گويند .